The Thief Of Always

Ο Clive Barker είναι ένας από τους πιο γνωστούς Άγγλους συγγραφείς στο χώρο του φανταστικού και του τρόμου. Γράφοντας από τα μέσα της δεκαετίας του 80 μικρές ιστορίες γνώρισε παγκόσμια επιτυχία το 1987, όταν σκηνοθέτησε το φιλμ Hellraiser, που βασίστηκε στην νουβέλα του Hellbond Heart. Εκτός από την συγγραφή βιβλίων, αχολείται με την σκηνοθεσία, την ζωγραφική και τον σχεδιασμό video games.

Το 1992 έγραψε το The Thief of Always ένα παραμύθι που ήταν αρχικά για παιδιά, αλλά διαβαζόταν και από ενήλικες. Ήταν μια προσπάθεια του συγγραφέα να ξεφύγει από την λογοτεχνία τρόμου που ήταν γνωστός και να απευθυνθει σε ένα πιο νεανικό κοινό. Το εξώφυλλο αλλά και τα σχέδια του βιβλίου ήταν ζωγραφισμένα από τον ίδιο. Το 2005 έγινε η μεταφορά του σε 3 τεύχη κόμικ από την IDW Publishing. Το σενάριο ανέλαβε να διασκευάσει ο Kris Oprisko, γνωστός από την συγγραφή βιβλίων για την σειρά Metal Gear Solid, CSI, Resident Evil, Saw, ενώ το artwork ανατέθηκε στον Gabriel Hernandez.

Gabriel Hernandez

Kris Oprisko

Kris Oprisko

Το The Thief of Always είναι η ιστορία ενός 10χρονου αγοριού του Harvey Swick. Ο Harvey βαριέται το σχολείο, τους καθηγητές, τις εργασίες και την καθημερινότητα. Θέλει να αποδράσει από αυτήν την μονοτονία και η ευκαιρία του δίνεται όταν δέχεται την επίσκεψη του Rictus, ο οποίος του λέει για ένα σπίτι που είναι ο παράδεισος των παιδιών. Στο Holiday House υπάρχουν ότι γλυκά επιθυμείς να φας, οι 4 εποχές διαρκούν 1 μέρα, κάθε μέρα είναι Halloween και κάθε νύχτα Χριστούγεννα και ότι δώρο σκεφτείς θα είναι δικό σου. Ο Harvey επισκέφτεται το σπίτι και κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Διασκεδάζει με την ψυχή του για 31 μέρες και γνωρίζει δύο άλλα παιδιά που μένουν εκεί τον Wendell και την Lulu. Γίνονται φίλοι και με την ευγενική κυρία Griffin που μαγειρεύει τα γεύματα στο σπίτι.

Αρχίζει όμως να υποπτεύεται ότι κάτι δεν πάει καλά και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Μετά από έρευνες τα παιδιά ανακαλύπτουν ότι ο κύριος Hood, ιδιοκτήτης του σπιτιού, έχει φυλακίσει τις ψυχές πολλών παιδιών και τα έχει μεταμορφώσει σε ψάρια που ζούν σε μια μαύρη λίμνη.
Ο Harvey και o Wendell αποδρούν, για να ανακαλύψουν ότι για κάθε μέρα μέσα στο σπίτι, πέρναγε ένας χρόνος έξω από αυτό. Γυρνώντας στο σπίτι του ο Harvey βλέπει τους γονείς του γερασμένους να ξαφνιάζονται που τον βλέπουν μετά από 31 χρόνια. Αποφασίζουν να δώσουν τέλος στο διαβολικό σχέδιο του Mr. Hood και να ελευθερώσουν όλα τα παιδιά. Ο Harvey ξαναπηγαίνει στο σπίτι και εξαντλεί τις δυνάμεις του Mr. Hood, ευχόμενος συχεχώς πολλά πράγματα. Οι μαγικές ιδιότητες του υπερφορτώνονται με αποτέλεσμα να χαθεί σε μια δίνη μαζί με το σπίτι. Έτσι στο τέλος όλα τα παιδιά γυρνάνε στην ηλικία που χαθήκαν στα σπίτια τους.

Ο Kris Oprisko στο σενάριο, δεν φτάνει βέβαια στο επίπεδο του αυθεντικού του Barker, αλλά έχει κρατήσει το σκοτεινό και φανταστικό ύφος του. Την πιο δύσκολη δουλειά όμως είχε ο Gabriel Hernandez, την οποία την έφερε εις πέρας. Το στυλ του είναι απλό, ευδιάκριτο, με γωνίες, χωρίς λεπτομέρειες που κουράζουν. Άλλωστε εικονογραφησε κόμικ και όχι βιβλίο. Τα σχέδια του δηλώνουν κίνηση και διαβάζοντας τα περνάς από το ένα καρέ στο άλλο γρήγορα.
Το να διασκευάσεις Clive Barker δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αν παραμείνεις πολύ κοντά στο γράψιμό του κινδυνεύεις να κάνεις μια φτωχή απομίμηση, ενώ αν απομακρυνθείς αρκετά χάνεις την μαγεία του. Το The Thief of Always έχει βρει την χρυσή τομή και κατορθώνει να είναι μια πολύ αξιόλογη δουλειά που θα ικανοποιήσει τους φαν του Barker και όχι μόνο.

Διαβάστε περισσότερα »

From Book To Comic 4: Ender's Game

Το Ender's Game είναι το πρώτο βιβλίο της best selling πενταλογίας του βραβευμένου συγγραφέα Orson Scott Card. Πρόκειται για μια space opera (ήτοι sci-fi μυθιστόρημα) που εξελίσσεται σε μια γη κάποια χρόνια στο μέλλον όπου το διαπλανητικό ταξίδι είναι πραγματικότητα κι αυτό έχει επιτρέψει στον άνθρωπο να αναζητά νέους πλανήτες είτε για αποικισμό, είτε για πολύτιμες πρώτες ύλες, είτε για στρατιωτικές βάσεις. Σε κάποιο ταξίδι, μοιραία, ο άνθρωπος πέφτει πάνω σε μια νέα φυλή, όπου πάνω-κάτω προσπαθεί να κάνει το ίδιο πράγμα. Αυτή η φυλή, the Formics, είναι εντομοειδής και δρα σα μια κοινωνία μυρμηγκιών. Επίσης είναι επεκτατική και δεν της αρέσει να μοιράζεται το χώρο της με άλλα όντα.
Αναπόφευκτα ξεσπάει ο πόλεμος και μετά από 2 κύματα βίαιων και με τεράστιο κόστος σε ζωές συγκρούσεων η ανθρωπότητα (στο τσακ) καταφέρνει να επιβιώσει χάρις κυρίως των ικανοτήτων των διοικητών του αστρόστολου.

Αυτό είναι ένα ωραίο, ίσως και προβλέψιμο ή συνηθισμένο σενάριο φαντασίας. Είναι επίσης το background της ιστορίας μια και το Ender's Game ξεκινάει με την ανθρωπότητα να περιμένει τον τρίτο και πιο επικίνδυνο για την επιβίωση πόλεμο με τους Formics.

Οι Formics, τακτικά υποδεέστεροι των ανθρώπων, προσέφεραν εύκολες μάχες στην αρχή που σταδιακά γίνονταν όλο και πιο δύσκολες. Οι άνθρωποι δεν άργησαν να διαπιστώσουν ότι κάτι παράξενο συνέβαινε. Τα εντομοειδή δεν ήταν απλά άφθονοι σε δύναμη. Στην ουσία η δύναμή τους δε μετριόταν σε μονάδες. Όπως τα δικά μας μυρμήγκια ή μέλισσες, μοιράζονταν μια κυψελική διάνοια (Hive mind) επικοινωνώντας με έναν άγνωστο αλλά άμεσο τρόπο. Έτσι κάθε ήττα τους αποθηκευόταν, γινόταν συνείδηση και ποτέ δεν επαναλάμβαναν το ίδιο λάθος ή στρατηγικό ατόπημα.
Αυτό όχι μόνο απαιτούσε από την ανθρωπότητα να διαθέτει όλο και καλύτερους διοικητές αλλά κι αυτοί να ενεργούν με όλο και πιο απρόβλεπτους τρόπους ώστε να γυρίσουν τη μάχη προς όφελός τους.

Μεσολάβησαν αρκετές δεκαετίες μεταξύ των πολέμων κι έτσι και οι 2 μεριές είχαν το χρόνο να αναπτύξουν νέες τεχνολογίες, δυνατότερα όπλα, ταχύτερα σκάφη, πιο καταρτισμένο προσωπικό.
Οι άνθρωποι όμως είχαν κι άλλο ένα πρόβλημα να αντιμετωπίσουν, το ότι οι Formics ήταν πλέον στρατηγικά αρτιότεροι μια και μπορούσαν να προβλέψουν κάθε τακτική των ανθρώπων και να νικήσουν. Αυτό με τη σειρά του ώθησε τους ανθρώπους να αναπτύξουν ένα νέο σχέδιο που θα μπορούσε να ανατρέψει αυτό το πλεονέκτημα κι έτσι κατευθύνθηκαν στο να εντοπίσουν τακτικές ευφυΐες που θα προκαλούσαν έκπληξη στους αντιπάλους και ταυτόχρονα θα οδηγούσαν στη νίκη. Κι έτσι στράφηκαν στα παιδιά.

Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να ληφθούν ως εκτεταμένα spoilers, όχι μόνο για το βιβλίο ή το comic αλλά κυρίως για την επερχόμενη ταινία Ender's Game με συμμετοχές όπως Harrison Ford και Ben Kingsley. Δεν είναι όμως διότι η αφήγηση του βιβλίου ξεκινάει με όλα αυτά ως δεδομένα ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, με τον εντοπισμό του ενός παιδιού που ξεχώρισε, του Andrew Wiggin ή αλλιώς "Ender".
Ο Ender λοιπόν, εντοπίζεται μέσω μιας τεχνολογίας που παρακολουθεί κάθε παιδί από τη γέννησή του μέχρι να "απορριφθεί" ως πιθανός διοικητής. Αυτό επιτυγχάνεται με ένα τσιπάκι καταγραφέα που ενσωματώνουν σε κάθε γήινο παιδί. Κάθε παιδί που επιλέγεται, στέλνεται σε μια ειδικά διαμορφωμένη σχολή πολέμου όπου θα περάσει από διάφορα στάδια εκπαίδευσης μέχρι να θεωρηθεί στρατηγικά ώριμο ώστε να αναλάβει τη διοίκηση κάποιου στόλου.

Η ιστορία έχει πολλές εκπλήξεις, πολλές ανατροπές και συχνά περιστατικά που δε θεωρήθηκαν από το σύνολο των αναγνωστών ως "politically correct". Ειδικά το όνομα του Orson Scott Card έχει αναμειχθεί σε κάποιες περιπτώσεις σε πουριτανικές διαμαρτυρίες ή ανορθόδοξους τρόπους απόδοσης ιστοριών που αφορούν μεταξύ άλλων παιδιά.
Πέραν αυτών όμως η ιστορία δεν παύει να είναι συναρπαστική και να καταλήξει σε σημεία που δεν περιμένει κανείς. Η συνέχεια της ζωής του Ender είναι και το περιεχόμενο των επόμενων βιβλίων αλλά δεν έχουν σχεδόν καμία σχέση με το κλίμα ή τους σκοπούς του πρώτου. Επιγραμματικά τα βιβλία είναι Ender in Exile, Speaker for the Dead, Xenocide και Children of the Mind.
Τα βιβλία συνοδεύουν αρκετά βραβεία λογοτεχνίας και Sci-fi μυθιστορημάτων ανάμεσα στα οποία είναι 1985 Nebula Award και 1986 Hugo Award για το Ender's game, 1986 Nebula Award και 1987 Hugo για το Speaker, 1992 Hugo και Locus για το Xenocide.

Οι εκδόσεις έγιναν από τη Marvel Comics. Κάθε βιβλίο χωρίστηκε σε 3 τόμους των πέντε τευχών ο καθένας. Ασφαλώς κυκλοφόρησε και σε μορφή ενσωματωμένων τόμων για κάθε βιβλίο μέχρι και το 3ο.


Πέρα από τη μεγάλη επιτυχία της κεντρικής ιστορίας και των sequels η Marvel θεώρησε ότι τα prequels θα είχαν την ίδια απήχηση. Έτσι, αυτή τη στιγμή κυκλοφορεί η σειρά Formic Wars που αφηγείται τους 2 πρώτους πολέμους (μεταξύ άλλων) και την ηρωική αντίσταση ενός αμφιλεγόμενου και ριψοκίνδυνου αξιωματικού του Mazer Rackham.

Τέλος, αφού περάσαμε το σημείο όπου τα spoilers έχουν αρχίσει και γίνονται επικίνδυνα, ένα tease από την ταινία για να έχουμε κάτι να περιμένουμε:

Διαβάστε περισσότερα »

From Book To Comic 3: The Legend of Drizzt

Και ήρθε η ώρα γι αυτό που περιμένατε: από τον R.A. Salvatore, Ο θρύλος του Drizzt Do Urden του Dark elf που ξεπέρασε σε φήμη, περιπέτειες και δημοτικότητα κάθε άλλο ήρωα Τολκινικής φαντασίας.

O Salvatore και τα Ξεχασμένα Βασίλεια

Ακούραστος συγγραφέας ο Salvatore, βασισμένος στον κόσμο των Forgotten Realms ή αλλιώς Faerun, άρχισε να γράφει ιστορίες με ήρωες αυτού του κόσμου που βέβαια μοιραζόταν με άλλους παραγωγικούς συγγραφείς όπως ο Ed Greenwood, η Elaine Cunningham, o Troy Denning, o Richard Lee Byers, o David Cook και άλλοι πολλοί, γνωστοί και άγνωστοι. Η αλήθεια είναι ότι τα Forgotten Realms αποτελούσαν έναν παρθένο Τολκινικό χώρο με μόνη διαφορά ότι μπορούσε ν' αναπτύξει κανείς τις ιστορίες του ελεύθερα - σε αντίθεση με τη "Μέση γη" του Τόλκιν που έχει έκτοτε "κλειδώσει". Κι έτσι πολλοί έριξαν τις ιδέες τους κι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία αυτή, ξεκινώντας μέσα στη δεκαετία των '80s.

O Salvatore είχε πολλές καλές ιδέες που εξελίσσονταν σε επικές περιπέτειες γι αυτό και ξεκίνησε να γράφει χρησιμοποιώντας ως ήρωα ένα νεαρό βάρβαρο, τον Wulfgar...
ο οποίος πέρασε την ενηλικίωση ως αιχμάλωτος των νάνων...
έμαθε να σφυρηλατεί το σίδερο κοντά τους...
κάποια στιγμή θα χρειαζόταν έναν master των όπλων να τον διδάξει την τέχνη του πολέμου...
θα μπορούσε να είναι ένα Elf απόμακρο dark Elf (γιατί το είχαν παρακάνει όλοι με τα Elves)...
ο οποίος βρέθηκε εκεί διωγμένος και κατατρεγμένος από την πατρίδα του και το λαό του...
γιατί ο λαός του, τα Drows, ήταν ανελέητος κι αιμοδιψής...
κι οι περιπέτειες που πέρασε μέχρι να συναντήσει τον Wulfgar ήταν...
Κάποια στιγμή ο Salvatore έκανε τη διαπίστωση ότι δεν έγραφε για ένα human βάρβαρο και τελικά, ο Drow που ξεκίνησε ως sidekick ήταν ο ενδιαφέρον χαρακτήρας και κεντρικός ήρωας της ιστορίας του. Κι έτσι αναπτύχθηκαν τα έπη του Drizzt Do Urden.

Τα βιβλία

Ο συγγραφέας, έχοντας βρει έναν ήρωα φρέσκο και πρωτοποριακό, άρχισε να ξεπετάει το ένα βιβλίο πίσω από τ' άλλο, κάθε φορά και καλύτερο. (Όχι ακριβώς, δεν είναι όλα καλά. Όχι είναι.Όχι, κάπου αρχίζει και κουράζει ο ήρωας που είναι ο καλύτερος απ' όλους. Διαφωνώ, τουλάχιστον δεν το γύρισε σε σαπουνόπερα όπως πολλοί του είδους του. Δε με νοιάζει! Shmaaack)
Έτσι δημιουργείται κι ένα ρητορικό ερώτημα σ' αυτό το σημείο: Ο Salvatore έφτιαξε το Drizzt ή ο Drizzt το Salvatore; Ίσως και τα δύο φτιάχτηκαν ταυτόχρονα.
Τα βιβλία αποτελούνται από αυτοτελείς ιστορίες και ανά τρία (ή κάποιες φορές τέσσερα) κλείνουν κάποιο κύκλο της ζωής του Drizzt.Οι ενότητες μέχρι σήμερα, κατά σειρά ηλικίας του χαρακτήρα (γιατί η σειρά γραφής είναι διαφορετική) είναι οι εξής:
The Dark Elf Trilogy
The Icewind Dale Trilogy
Legacy of the Drow
Paths of Darkness
The Hunter's Blades Trilogy

Κάθε τόμος comics αφορά ένα αυτοτελές βιβλίο άρα μπορεί να διαβαστεί το καθένα ξεχωριστά έστω κι αν δεν έχουν διαβαστεί τα προηγούμενα (αλλά δεν το κάνει κανείς έτσι, είναι τουλάχιστον ηλίθιο). Σε μορφή comics έχουν περαστεί οι δύο πρώτες τριλογίες καθώς και τα δύο πρώτα βιβλία της τρίτης ενότητας (Legacy of the Drow).

Λίγο Back Story

Forgotten Realms, Drows, Drizzt. Ίσως ακούγονται λίγο παράξενα κι εξωτικά για τον αμύητο. Αν είναι έτσι, πάρτε κι άλλα. Τα Dark Elves εξορίστηκαν από τα όμορφα ξαδέρφια τους (τα υπόλοιπα Elves) λόγω κακής συμπεριφοράς - και διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων που αφορούσαν αιμοδιψείς θεότητες, λένε οι κακές γλώσσες - και κατέφυγαν σε υπόγειες στοές όπου ανέπτυξαν τον πολιτισμό τους (το υπέδαφος στα FR κατά τα φαινόμενα είναι εντελώς τρύπιο...) Εκεί σήκωσαν θεαματικές υπόγειες πόλεις με τη Menzoberranzan να ξεχωρίζει σε κύρος, αρχιτεκτονική και πληθυσμό. Η ζωή σε μια τέτοια πόλη που ζει κυριολεκτικά στο σκοτάδι, όχι απλά δεν είναι εύκολη αλλά έχει το θάνατο σαν επικρατέστερη και πιο δημοφιλή επιλογή. Οι πόλεις αυτές διοικούνται από επιφανείς οίκους των Drow ανάμεσα στους οποίους μαίνεται ένας διαρκής ανταγωνισμός, στην ουσία ένας υπόγειος πόλεμος για κυριαρχία. Οι μηχανορραφίες, οι συνωμοσίες, οι ανίερες συμμαχίες, τα πισώπλατα μαχαιρώματα, η προδοσία, οι θυσίες στη θεά αράχνη, η επίκληση δαιμόνων, η αρρωστημένη δίψα για εξουσία, στις πόλεις των Drow μεταφράζεται με μια λέξη: καθημερινότητα. 

Εκεί βρήκε να γεννηθεί ο Drizzt, ένας εξαίρετος πολεμιστής που είχε την τύχη/ατυχία να επηρεαστεί από την πατρική φιγούρα, τον Zaknafein, ο οποίος έβλεπε τα πράγματα λίγο διαφορετικά από το μέσο Drow, πίστευε στην αξία της ζωής. Ο Drizzt, εγκλωβισμένος σ' ένα χώρο χάους και παράνοιας, άρχισε να πιστεύει ότι πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο εκεί έξω, ένας άλλος τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς κι έτσι άρχισε την αναζήτησή του και το ταξίδι του (με ορδές Drow στο κατόπι του) να βρει τον κόσμο στον οποίο θα χωρά και θα αισθάνεται δικό του.

Ο κόσμος που ανακάλυψε ήταν κατά πλειοψηφία ανθρώπινος με όσες παραξενιές και προκαταλήψεις θα μπορούσε να έχει ένας τέτοιος. Και φυσικά δεν έλειπε το κακό που παραμόνευε σε κάθε γωνιά, εκφρασμένο με όσες διαφορετικές μορφές χωράνε σ' ένα κόσμο φαντασίας (hint: πολλές).

Εχθροί και φίλοι

Αφού λοιπόν ο μοναχικός drow είναι ο κεντρικός ήρωας, χρειάζεται συντρόφους, έστω απλώς για να μιλάει. Οι επιλογές του Salvatore δεν ήτανε και πολύ εντυπωσιακές για να είμαι ειλικρινής. Ένας νεαρός βάρβαρος, ο Wulfgar που μαθήτευσε κάτω από τον Drizzt, ο Bruenor Battlehammer, ο περιστασιακός βασιλιάς των νάνων που τυχαίνει να βρίσκεται στη γειτονιά, ο Regis το halfling που κουβαλάει όλα τα στερεότυπα της φυλής του (!όπως κι οι υπόλοιποι!) και η Catti-brie ένα νεαρό κορίτσι (human) σε ρόλο damsel in distress - που αργότερα όμως (ω, τι έκπληξις) τα σπάει γιατί μπορεί. Πέρα όμως από τους συντρόφους, ο Drizzt κουβαλάει κι έναν ιδιωτικό Deus ex Machina, ένα από τα μαγικά μπιχλιμπίδια που βούτηξε πριν φύγει από την πόλη των drow (που ως γνωστόν, σφύζει από τέτοια). Το όνομά του είναι Guenhwyvar (κλοπή! Arthurian Legend!) και είναι ένας πάνθηρας από το αστρικό επίπεδο που όταν βαριέται τον κόσμο γίνεται ένα μικρό αγαλματάκι που χωράει στην τσέπη του κατόχου του. Εκάστοτε σώνει το τομάρι του Drizzt όταν δε βρίσκεται κανένας άλλος στα πέριξ ικανός να το κάνει.

 
Εκτός από τους πιστούς ή περιστασιακούς συντρόφους, ο Drizzt χρειάζεται και αντιπάλους. Πολλούς αναγκαστικά για να γεμίσουν τόσα βιβλία.
Τα Drow που αποφάσισαν ότι δεν έχουνε πρόβλημα με τον τρόπο ζωής και τα χούγια της φυλής τους παίζουν συχνά αυτό το ρόλο. Από τ' αδέρφια του που ατιμάστηκαν λόγω των επιλογών του Drizzt, μέχρι μέλη ή μισθοφόρους αντίπαλων οίκων. Ή στρατούς από δαύτους (...)
Άλλες φορές είναι δαίμονες, κτήνη ή άλλα κακόβουλα πλάσματα, είτε της επιφάνειας είτε του κάτω κόσμου (γνωστού και ως Underdark).
Αυτός όμως που ξεχώρισε και χρησιμοποιήθηκε ως νέμεση ή Archenemy στην ιστορία του ήρωα, δεν ήταν δαίμονας μήτε δράκος μηδέ κάποιος αντάξιος από τη φυλή του. Ήταν άνθρωπος, ο κακόφημος δολοφόνος Artemis Entreri (το τελευταίο προφέρεται "άι" όπως I-pad, μη φέρω κάνα άλλο παράδειγμα)
Δεν ήταν απλά ότι ήταν πολύ καλός, πολλές φορές ισάξιος του Drizzt, είχε ένα θέμα, μάλλον ψυχολογικό. Στην ουσία δεν τον ένοιαζε να είναι "ο καλύτερος". Τον ενδιέφερε απλά να μην υπάρχει κανένας άλλος που να αντιμετωπίζεται ως τέτοιος. Κι έτσι όποτε το μονοπάτι του διασταυρωνόταν με του Drow, η μόνη του επιθυμία ήταν να επιζήσει ένας από τους δύο. Πολλές φορές. Μάλλον δεν τα κατάφερε αλλά σίγουρα έκανε τη ζωή του Drizzt και των φίλων του εκνευριστικά δύσκολη. Αλλά αυτή είναι κι η ρουτίνα των ηρώων.

Εκτιμώντας το comic

Κάποιες από τις ιστορίες είναι ιδιαίτερα συναρπαστικές και κoψω-αναπνευστικές (breath-taking, ok? @*$%-#\&) από άλλες, καμιά όμως δεν παρεκκλίνει από τον κανόνα των περιπετειών φαντασίας. Ο Salvatore σκοτώνει αυτούς που χρειάζεται να πεθάνουν για να προχωρήσει το σενάριο αλλά οι υπόλοιποι παραμένουν στην προστατευτική αγκαλιά του συγγραφέα τους - όσο κοντά στη λήθη και στο θάνατο κι αν βρεθούν.

Η έκδοση έγινε από τον οίκο Devil's Due Publishing, το scripting είναι του Andrew Dabb και το σχέδιο του Tim Seeley, του Val Semeiks και του Robert Atkins (ο καθένας από μια τριλογία). Σε κάθε βιβλίο βέβαια υπάρχει η επιτήρηση του ίδιου του Salvatore και της Wizards of the Coast στην οποία ανήκει το trademark των Forgotten Realms.

Κρίνοντας το σύνολο των εκδόσεων κι όχι κάθε τόμο ξεχωριστά,
Σεναριακό Μεγαλείο 8/10
Σκίτσο 8/10
Χρώμα 9/10 (Ιδιαίτερη μνεία για τη Menzoberranzan, κατάμαυροι σε μαύρο φόντο - Excellent)
Περιεκτικότητα του βιβλίου 8/10.
Κόλλημα και αναζήτηση επόμενου 7/10
Συντελεστής μεγέθους ιστορίας (Μεγάλο) 7/10
Total 7,85 στα 10.

Διαβάστε περισσότερα »

From Book To Comic 2: Guards! Guards!

Αν κάποιος έψαχνε να βρει ένα συγγραφέα που να χειρίζεται εξίσου καλά το μυθιστόρημα περιπέτειας-φαντασίας, την παλιά καλή αστυνομική νουβέλα και το φρέσκο, αστείρευτο χιουμοριστικό διήγημα, το search engine θα έδειχνε ένα αποτέλεσμα: Terry Pratchett. Και δε χρειάζεται να υποθούν πολλά γι αυτόν τον άνθρωπο γιατί θα είναι αναγκαστικά λίγα. (Είναι απαράδεκτο να μην τον ξέρετε, φτου!)

Ο κόσμος που έχει δημιουργήσει, ο Δισκόκοσμος, είναι γεμάτος με μάγους, βασιλιάδες, φανταστικές φυλές, τέρατα του μύθου και φυσικά άπληστους κακοποιούς και διεστραμένους εγκέφαλους που προσπαθούν να κατακτήσουν τον κόσμο. Α, και ό,τι άλλο μπορεί να περιέχει ένα καλό RPG.
Τα βιβλία του είναι αυτοτελή, πράγμα που εξυπηρετεί τη μεταφορά σε οποιοδήποτε άλλο μέσο και του δίνει τη δυνατότητα να ανακυκλώνει τους ήρωές του ή να φτιάχνει καλούπια για εντελώς καινούργιους. Το βιβλίο που εξετάζουμε δεν έχει έναν αλλά τέσσερις ήρωες: τη Φρουρά (the Watch).

 Στο επίπεδο της φαντασίας, τα ελληνικά είναι κάπως φτωχά για να περιγράψουν επακριβώς κάποιες έννοιες. Η φρουρά αυτή δεν πρόκειται για τους σκοπούς της πύλης ή για μια στρατιωτική δύναμη ή για τους προσωπικούς σωματοφύλακες του μονάρχη. Όχι. Είναι οι απλοί μπάτσοι που περιπολούν σε μια πόλη (Ankh-Morpork) όπου το έγκλημα είναι ο κανόνας κι η νομιμότητα η εξαίρεση. Είναι στημένο σαν καλό νουάρ που εμφανίζει τους υπερασπιστές του νόμου στο προτελευταίο σκαλί της αθλιότητας και όλα δείχνουν ότι δε θ' αργήσουν να φτάσουν στο τελευταίο, σε κάθετη γραμμική πορεία.Ο καθένας απ' αυτούς, μια ξεχωριστή φιγούρα από μπάτσους (coppers) που έχουμε συναντήσει πολλές φορές στο παρελθόν.
Ο ενθουσιώδης νέος/rookie που σφύζει από ευσυνειδησία, προσκολλημένος στο γράμμα του νόμου.
Ο βετεράνος captain, απογοητευμένος από τον κόσμο, αξύριστος, μέθυσος, με μόνιμα αναμένο πούρο στο στόμα.
Ο αραχτός, ίσως λουφαδόρος, λαϊκός, λοχίας που περιμένει σύνταξη κάνοντας τη δουλίτσα του μέχρι να σχολάσει.
Ο δεκανέας, πραγματικό κατακάθι της κοινωνίας που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα ήταν κακοποιός και που χρησιμοποιεί την αστυνομική του ιδιότητα για να βάζει στην τσέπη ό,τι μπορεί.

 Ο Pratchett σίγουρα δε φοβάται να χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα κλισέ. Ή, καλύτερα, χρησιμοποιεί όλα τα κλισέ, επειδή είναι κλισέ, στρεβλωμένα και προσαρμοσμένα στο δικό του περιβάλλον, κάνοντάς τα σα να ακούγονται για πρώτη φορά, αυθεντικά. Το παραποιημένο αναγεννησιακό περιβάλλον που αποτελεί τον κόσμο του Prachett υιοθετεί άψογα όλες τις γνωστές ατάκες και τις διαμορφώνει ώστε να εξυπηρετούν ξεκάθαρα την παρωδία.
Μερικά κλισέ είναι σερβιρισμένα στο πιάτο "Κρατάω ένα δράκο και δε θα διστάσω να τον χρησιμοποιήσω!". Άλλα είναι καλά κρυμμένα όπως το μότο της φρουράς "FABRICATI DIEM, PVNC" που μεταφράζεται (από παραποιημένα λατινικά) ως "Make my day, punk".

Όλοι οι χαρακτήρες, άσχετα από το κοινωνικό τους προφίλ, την τάξη τους, την οικονομική τους επιφάνεια ή την ευστροφία τους, διέπονται από μια μανία αντίστροφης λογικής που συχνά εξυπηρετεί τους σκοπούς της ιστορίας όσο και την παραγωγή χιούμορ. Όπως επίσης από επικίνδυνη αφέλεια, ημιμάθεια και παραδοσιακό, λαϊκό συντηριτισμό. Αυτά είναι συνήθη εργαλεία του Pratchett για να οδηγήσει σε ανατρεπτικά συμπεράσματα και διασκεδαστικές καταλήξεις. Πέρα από τη φρουρά, τον ιδιόρυθμο βιβλιοθηκάριο, τις μυστικές αδελφότητες, τους άρχοντες των συντεχνιών και τον εκάστοτε όχλο, υπάρχουν και masterminds όπως ο Πατρίκιος, ο άρχοντας της πόλης ή άλλοι φιλόδοξοι ανερχόμενοι στην εξουσία. Και φυσικά, ο Χάρος. Κανείς, μα κανείς δεν ξεφεύγει από τα πλαίσια αυτής της custom λογικής, κομμένης και ραμμένης στον κάθε αυτοσκοπό - απλά στην περίπτωση που ο χαρακτήρας διαθέτει μια άλφα ευφυία, στο σερβίρει με μπόλικη βρετανική φλεγματική ειρωνεία.

 Το σχέδιο είναι του Graham Higgins και το στόρυ του Stephen Briggs, συχνού συνεργάτη του Pratchett. Το comic εκδόθηκε από την Golancz, τον οίκο που εκδίδει και τα περισσότερα βιβλία του. Η ιστορία είναι μια διασκεδαστική περιπέτεια που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα κι είναι πολύ όμορφα δοσμένη στο comic. Η δική μου άποψη είναι ότι δεν πρέπει να σταματήσει κάποιος εκεί γιατί το συγκεκριμένο βιβλίο θα δεκαπλασιάσει την εμπειρία. Και προτιμήστε το στα Αγγλικά - πολλές ατάκες δεν έχουν τον ίδιο αντίκτυπο μεταφρασμένες. (Αλλά πάλι, χέστηκα. Κάντε ότι σας καπνίσει - δε θα κάθομαι γω να χάνω το χρόνο μου να γράφω όλα αυτά και μετά να σας παρακαλάω κιόλας... Β€Τ#>@% το $!!\& ρε ?!?)

Εξώφυλλο βιβλίου

Βαθμολογία ώς χιουμοριστικό διήγημα 9/10.
Απόδοση χαρακτήρων στο comic 8/10.
Περιεκτικότητα του βιβλίου 7/10.
Επιβλητική ατμόσφαιρα του comic 8/10
Σχέδιο/Χρώμα 7/10
Total 7,8 στα 10. (Με στρογγυλοποίηση 8! $##&*%*)

Κι επαναλαμβάνω, η βαθμολογία του ως ανεξάρτητο comic θα ήταν σαφώς μεγαλύτερη αλλά συγκρινόμενο απέναντι στο τόσο καλό βιβλίο... είναι σχεδόν αθέμιτος ανταγωνισμός. Να βρείτε το comic άμεσα και να το διαβάσετε.

Διαβάστε περισσότερα »

From Book To Comic 1: The Hedge Knight

Prologueue

Μεταφέροντας ένα έργο από το μέσο για το οποίο φτιάχτηκε σε ένα άλλο δεν εξασφαλίζει την ποιότητα του - τουλάχιστον αυτή που είχε η αρχική απόπειρα. Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι το νέο μέσο απαιτεί νέα δουλειά. Οι συντάκτες της μεταφοράς θα πρέπει να ανταγωνιστούν τον αρχικό δημιουργό για να ικανοποιήσουν το γνώστη του αρχικού έργου.
Είναι και θέμα χώρου. Το πως θα απλωθεί η ιστορία στο βιβλίο δεν έχει καμία σχέση με το πως συμπτυχθεί στην ταινία ή στο θεατρικό κομμάτι και πως θα αποδοθεί σ’ ένα εικονογραφημένο μέσο.

Εδώ θα εξετάσουμε αποκλειστικά νουβέλες που πέρασαν σε μορφή comic κι εύχομαι η κρίση μας να είναι δίκαιη κι αντιπροσωπευτική της προσπάθειας που καταβλήθηκε. (Διαφορετικά τι; υπάρχει πρόβλημα; ε; )
Η πρώτη κρούση αφορά το έργο του George R R Martin, Περιπλανόμενος Ιππότης.

  The Hedge Knight

 

Η επιλογή δεν είναι καθόλου τυχαία. Ο σάλος που έχει δημιουργηθεί γύρω από την τεράστια επιτυχία της σειράς Game of Thrones από την HBO και παράλληλα ο θρυλικά αργός ρυθμός με τον οποίο ο Martin μας δίνει καινούργιο υλικό, καθιστούν οποιαδήποτε νουβέλα στον κόσμο του Westeros επιθυμητή με απληστία ανάλογη του Golum απέναντι στο Δαχτυλίδι.
Δεν πρόκειται για prequel της σειράς όπως συχνά (και λανθασμένα) αναφέρεται πάνω στο βιβλίο ή στην καμπάνια προώθησης. Είναι μια εντελώς αυτόνομη ιστορία που εξελίσεται την εποχή των παππούδων (προπάπων ίσως) των αγαπημένων ηρώων του Game of Thrones. Οι Targaryen βασιλεύουν αυτή την περίοδο και, όπως θα υποψιάζεται κανείς, δεν είναι ούτε λίγοι, ούτε ίδιοι μεταξύ τους, ο Martin το εξασφαλίζει αυτό με μεγάλη μαεστρία.

Η ιστορία επικεντρώνεται σ'έναν νεαρό ιππότη ονόματι Dunk (με αμφιβολίες για το αν είναι σωστά χρισμένος) ο οποίος προσπαθεί να εξασφαλίσει τα προς το ζειν. Δεν είναι προφανώς στην υπηρεσία κάποιου άρχοντα κι αυτό σημαίνει ότι είναι περιπλανόμενος ιππότης (Hedge Knight) δηλαδή στην αναζήτηση κάποιου άρχοντα ώστε να τον υπηρετήσει για όσο καιρό συμφωνήσουν και πάλι πίσω στην αναζήτηση (προσωπικά, περισσότερο σα μισθοφόρος μου ακούγεται αλλά τέλος πάντων). Στο δρόμο δέχεται έναν βοηθό (ή αλλιώς squire) τον Egg έτσι ως συνηθίζεται με τους ιππότες. Ο Egg είναι όνομα και πράμα μιας κι έχει ξυρισμένο κεφάλι και θυμίζει πραγματικό αυγό. Έχει επίσης πολλά προσωπικά θέματα που τον κυνηγούν και πολλές εκπλήξεις όσον αφορά τη ζωή και την ταυτότητά του.

Η δεξιοτεχνία του Martin να ξετυλίγει την ιστορία - αφήνοντας πολλά παραθυράκια για μελλοντική χρήση - κρατάει τον αναγνώστη καρφωμένο. Ένα από τα χαρακτηριστικά του είναι ότι κανείς δεν είναι ασφαλής κι έτσι ο αναγνώστης θα πρέπει να προσέξει σε ποιον χαρακτήρα θα επενδύσει συναισθηματικά γιατί μέχρι να τελειώσουν οι σελίδες, ο ήρωάς του μπορεί να έχει αποδημήσει στη λήθη για πάντα... (S@%*$#&**eR νομίζω εγώ)

To adaptation - την προσαρμογή στο comic - έκανε ο Ben Avery και την παραγωγή και έκδοση ο οίκος Dabel Brothers.

Το σκίτσο είναι ικανό από μόνο του να σε κρατήσει, είναι αυτό που ονομάζω απλό και περιεκτικό, χωρίς υπερβολές. Η δουλειά υπογράφεται από τους Mike S. Miller (pencils) και Mike Crowell (inks).

Όσον αφορά τα εξώφυλλα, πέρα από τη δουλειά του Miller που κόσμησε τα περισσότερα, σε περιορισμένες εκδόσεις κυκλοφόρησαν (και κάποια που μοιράστηκαν την εμφάνιση του βιβλίου) σχέδια ιερών τεράτων όπως Boris Vallejo, Julie Bell και Ted Nasmith !!1!

Ο Martin έχει τη μανία να μη μπορεί ν' αφήσει μια ιστορία ανεξάρτητη σταματώντας στο ένα βιβλίο παρά τη μετατρέπει σε σειρά. Η σημαντική διαφορά όμως του Hedge Knight με το πασίγνωστο Game of Thrones (ή για τους μυημένους A Song of Ice and Fire) είναι ότι τα βιβλία είναι αυτοτελή. Οι συγκεκριμένοι κεντρικοί ήρωες μεν, ανεξάρτητες περιπέτειές τους δε. Εάν ανησυχείτε για cliffhangers, μείνετε ήσυχοι, δεν παίζουν.

Το 2ο της σειράς The Sworn Sword έχει ήδη μεταφερθεί και το 3ο The Mystery Knight, αν και έχει κυκλοφορήσει ως βιβλίο από το 2010, βρίσκεται στη διαδικασία της παραγωγής ακόμα.

Για να δώσω μια τίμια βαθμολογία, θα πρέπει να το αντιμετωπίσω ως μεταφορά αλλά και ως ξεχωριστή δουλειά ταυτόχρονα. Η ιστορία συνεπώς ανήκει στο βιβλίο, αυτό που μας αφορά έιναι αν προσαρμόστηκε καλά κι αν παρέμεινε κατανοητή χωρίς κενά. Θα πειραματιστώ:

Περιεκτικότητα της νουβέλας στο comic 8/10.

Σεναριακές εκπλήξεις/αποκαλύψεις 9/10.

Σχέδιο/Χρώμα 8/10.

Απόδοση χαρακτήρων 9/10.

Συναισθηματική Ταύτιση 8/10.

Η [κάθε άλλο παρά αντικειμενική] βαθμολογία: 8,4 στα 10.

Για όσους ενδιαφέρονται περαιτέρω, υπάρχει το αντίστοιχο wiki του Westeros, πολλά sites, μέχρι κι ένα tumblr ανακάλυψα αφιερομένο στους Dunk & Egg. Προσοχή όμως στα spoiler γιατί αξίζει η ιστορία.

(Να σου πω όμως κάτι; και τι με νοιάζει εμένα; Μπείτε όπου θέλετε, δε μου καίγεται καρφί! Άντε δείτε spoilers. Να! Δε με παρατάτε λέω γω....)

Διαβάστε περισσότερα »