Dredd (2012)

          Πολλοι και οχι άδικα  θα αναρωτηθείτε '' Μα καλά , για ποια κινηματογραφική μεταφορά του Judge Dredd  μας μιλάει ο τύπος αφου όποιον και να ρωτήσεις το όνομα αυτό είναι συνώνυμο με την τιτανοτεράστια και πλέον Cult ταινία του 1995 με τον αγέραστο , ανυπέρβλητο , και φανατικό πολέμιο σε οτιδήποτε μειλίχιο , γλυκανάλατο και μη υποτιτλισμένο  Sylvester Stallone αφου με το ζόρι θα μπορούσαμε  να καταλάβουμε τι λεει το στόμα του , αγιοποιώντας πολλάκις  μεταφραστων που θυσιάστηκαν στο βωμό της εξερεύνησης αυτής της νέας γλώσσας !!!
Σαφώς και η διακωμώδηση απο μέρους μου δεν είναι και οτι καλύτερο αφου ο πολυαγαπημένος Sly των παιδικών μας χρόνων κατα πολλούς εχει ήδη πάρει μια θέση στο πάνθεον των χρυσών αναμνήσεων της προηγούμενης χιλιετηρίδας και συνεχίζει παρότι μεγάλωσε (67 χρονών) να μας χαρίζει άπειρες στιγμές γέλ.... , συγνώμη δράσης.
Δεν θα πω πάρα πολλά για τη συγκεκριμένη ταινία του 95' απλά και μόνο ότι ήταν η πρώτη σοβαρή -για τα δεδομένα της εποχής- προσπάθεια να μεταφερθεί κινηματογραφικά ο αμείλικτος  υπέρμαχος της δικαιοσύνης ήρωας των κόμικ Δικαστής  Τζο Ντρέντ.

Απο τις πολύ καλές ταινίες που πρωτοεμφανιστήκαν πέρισυ στα ράφια των video club κι αν δεν κάνω λάθος στη χώρα μας δεν παίχτηκε ποτέ στους κινηματογράφους (Συνηθισμένη ανοησία των εταιριών διανομής) το Dredd στηρίζεται στο γνωστό κόμικ των John Wagner / Carlos Ezquerra και ειναι η δεύτερη προσπάθεια  κινηματογραφικής μεταφοράς του αμείλικτου λάτρη της δικαιοσύνης που θαρρώ πως οι πιο πολλοί αγαπήσαμε μεσα απο τις σελίδες του περιοδικού ''Αγόρι''.
Για την ιστορία ο Δικαστής Dredd δημιουργήθηκε ή μάλλον κλωνοποιήθηκε αφού έτσι εξηγείται η αρχή της ύπαρξης του στα τέλη της δεκαετίας του 70' και μέχρι τις μέρες μας στη  γενέτειρα του
 Μ. Βρετανία συγκαταλέγεται στην ελίτ των αγαπημένων ηρώων κόμικ ενώ από το 1990 διατηρεί το δικό του περιοδικό '' Judge Dredd Magazine''

Επιστρέφοντας στην ταινία στο τιμόνι του σκηνοθέτη βρίσκουμε τον Pete Travis στου οποίου το παρελθόν δεν έχουμε δει κάτι αξιόλογο παρόλαταυτα η αλήθεια είναι  πως στο συγκεκριμένο έργο την δουλειά του την έκανε πολύ καλά !!
Συμπαθητικό το cast με πρώτο και σημαντικότερο για το ρόλο του αδέκαστου Dredd τον Carl Urban
( Eomer - LOTR  Return of the king ) σε μια καλή ερμηνεία χαρίζοντας του μια θέση στο  πάνθεον των καλύτερων σαγονιών κινηματογραφικού ήρωα ανάμεσα σε ιερά τέρατα όπως ο Robocop και ο λατρεμένος Batman...
Η μεγαλύτερη όμως έκπληξη στο cast είναι η εμφάνιση της Laura Heady ή αλλιώς της τηλεοπτικής βασίλισσας Cercei Lannister της λατρεμένης ψυχοπαθούς που την ''βρίσκει'' συχνά πυκνά με τον αδερφό της Jaime και για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά αναμένεται να μας καθηλώσει μπροστά από τη μικρή οθόνη !!
Στο Dredd πάντως κλέβει την παράσταση στο ρόλο της Μa-Ma της μεγαλοπαρασκευάστριας εμπόρου του φουτουριστικού ναρκωτικού Slo Mo και πιστεύω πως κι εσείς θα συμφωνήσετε πως
σαν χαρακτήρας δίνει μια πάρα πολύ καλή ερμηνεία πείθοντας μας για το εξαιρετικό ταλέντο της !!

       Σε γενικές γραμμές το Dredd είναι μια ικανοποιητική παραγωγή και τιμά ιδιαιτέρως τον δικαστή που λατρέψαμε.  Κατά την ταπεινή μου άποψη η ταινία αυτή αποδίδει με περισσότερη ακρίβεια τον σκοτεινό κόσμο που κινείται ο Dredd στο κόμικ καθώς από τις πρώτες σκηνές και την συνηθισμένη αφήγηση περί κατάντιας του πλανήτη ο θεατής μπαίνει αυτόματα στην σκληρή λογική της αναρχίας που κυριαρχεί παίρνοντας εύκολα την πάσα για την ύπαρξη του σώματος των δικαστών ως απόλυτη αρχή απονομής δικαιοσύνης !!

Τα σκηνικά είναι εντυπωσιακά καθώς και τα πλούσια εφέ ειδικά στη σκηνή οπού γαζώνουν  με υπεροπλοπολυβόλα τον όροφο που καλύπτεται ο Dredd . Η ταινία δεν είναι πάρα μια ευχάριστη action movie  ιδανική για ένα ''κινηματογραφικό'' βράδυ.. Θεωρώ πως της άξιζε μεγαλύτερη προβολή στη χώρα μας αφού σαν παραγωγή είναι αρκετά τίμια και το αποτέλεσμα σε όλη τη διάρκεια της κρατάει το θεατή κάτι που είναι το ζητούμενο σε οποιαδήποτε ταινία !!

 Το σενάριο της μας πάει σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον οπού η ραδιενέργεια έχει καταστρέψει μεγάλο μέρος της Αμερικής δημιουργώντας έτσι για την επιβίωση των ανθρώπων τείχη και στο εσωτερικό τους έχουν στηθεί μεγαλουπόλεις με υπερμεγέθη κτίρια  που μαστίζονται από υπερπληθυσμό, εξαθλίωση και βία... 

         Η μόνη υπολογίσιμη δύναμη που υπάρχει σε αυτό το χάος είναι μόνο το σώμα των Δικαστών και κάπως έτσι ξεκινάει το story με τον αγαπημένο Dredd σε μια καταδίωξη καβάλα στις φουτουριστικές μοτοσυκλέτες που κάποτε βλέπαμε στις εικονογραφήσεις του κόμικ..

Καλοστημένο σενάριο με αρχή μέση και τέλος , με σκληρές ομολογουμένως σκηνές αραιά και πού αλλά και έντονο το σκοτεινό σημείο που χαρακτηρίζει το Judge Dredd.

Εν κατακλείδι την συστήνω ανεπιφύλακτα για ένα διασκεδαστικό βράδυ και ξαναλέω πως έμενα μου ανέσυρε πολλές αναμνήσεις  από τον Dredd του κόμικ..

Προσωπικά θα περιμένω την ευκαιρία να τη δω σε 3D όπως ήταν και το πρώτο release της στους κινηματογράφους του εξωτερικού.. Θεωρώ πως τα καρέ με τη slow motion παρενέργεια υποτίθεται του ναρκωτικού θα θερίζουν...

Δείτε την πάντως !! Έτσι... Σαν φόρο τιμής στον Dredd..

Ποιος ξέρει? . Μπορεί κάποια μέρα να χτυπήσει και τη δική μας πόρτα !!!

Διαβάστε περισσότερα »

Simon Bisley

Άγγλος comic book artist, ο Simon Bisley γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου το 1962. Όταν ήδη σπούδαζε, έστειλε μια ζωγραφιά με ένα ρομπότ που κράταγε ένα μωρό και την έστειλε στα γραφεία του κόμικ περιοδικού επιστημονικής φαντασίας 2000 AD. Εκεί το είδε ο Pat Mills που έγραφε και αυτό του έδωσε την έμπνευση για ένα σενάριο που αφορούσε περιπέτειες ρομπότ στο μέλλον. Ο λόγος για το ABC Warriors όπου ο Bisley έκανε το σχέδιο το 1987. Μετά από αυτό ο ευρύς κόσμος των κόμικ άρχισε να τον γνωρίζει σιγά σιγά. Ο Bisley συνέχισε με σχέδια στον Slαine, που είχε επιτυχία στο 2000AD, και στο crossover Judge Dredd and Batman: Judgement on Gotham.

Το στυλ είναι ιδιαίτερο και περιλαμβάνει χρώματα ακρυλικά, με αερογράφο και μελάνι. Θυμίζει πάρα πολύ τον Frank Frazetta  και έχει παραδεχθεί ότι είναι πολύ επηρεασμένος από αυτόν.

Εκτός από χρώμα έχει σχεδιάσει και ασπρόμαυρα κόμικ, με μελάνι ή μολύβι, με λεπτομέρεια που εντυπωσιάζει. Αρκεί κανείς να δει τα μολύβια που έκανε για ένα άλμπουμ του για την Βίβλο για να καταλάβει το ιδιαίτερο ταλέντο του.

Τα σώματα που σχεδιάζει είναι συνήθως μυώδη και γυμνασμένα ενώ οι γυναίκες είναι με πλούσιο στήθος και σαρκώδη χείλη. Γενικά του αρέσει να υπερβάλει στο σχέδιό του και αυτό είναι που το κάνει πολύ χαρακτηριστικό. 

Είναι πολύ φίλος με τον Glen Danzig, τραγουδιστή των Danzig και έχει κάνει το artwork για 4 άλμπουμ τους: Thrall: Demonsweatlive 1993, 6:66 Satan’s Child 1999 και Lost Tracks of Danzig 2007.

Επίσης έχει σχεδιάσει τα εξώφυλλα των computer games Gods 1991 και Weaponlord 1995.

Μερικές από τις δουλειές του σε comic που άξίζει κανείς να δει:
ABC Warriors: "The Black Hole" (1987)
Slαine
"The Horned God Book I" (1989)
"The Horned God Book II" (1989-90)
"The Horned God Book III" (1990)

Lobo: The Last Czarnian (1993)
Heavy Metal Dredd (1991-1997)

Batman/Judge Dredd: Judgement on Gotham (1991) 

Melting Pot (1995}
Halo Graphic Novel: "Last Journey of the Infinite Succor" (2006)

 

Διαβάστε περισσότερα »

Judge Dredd

Η πρώτη μου επαφή με τον Δικαστή Ντρεντ έγινε πριν από πολλά χρόνια στο περιοδικό Αγόρι. Κάθε εβδομάδα περίμενα με αγωνία να διαβάσω τις περιπέτειες ενός αντιήρωα σε μια μεγαλούπολη σε ένα μακρινό μέλλον.

Με την φράση “I am the Law” έλεγε σε όλους τους κακοποιούς ποιος είναι το αφεντικό και κέρδιζε τον σεβασμό και τον τρόμο.

Όλα όμως άρχισαν από το 2^ο τεύχος του αγγλικού περιοδικού επιστημονικής φαντασίας 2000 AD το 1977. Από τότε μέχρι και σήμερα ο Judge Dredd είναι η μακροβιότερη ιστορία του περιοδικού. Δημιουργός του είναι ο John Wagner και ο Carlos Ezquerra  και πρώτος σχεδίασε τις περιπέτειές του ο Mike Mc Mahon. Άλλοι καλλιτέχνες που έδωσαν ζωή στον Dredd με το πενάκι τους είναι οι Brian Bolland, Ron Smith, Simon Bisley, ενώ έγραφαν ιστορίες εκτός από τον John Wagner οι Garth Ennis, Mark Millar, Grant Morrison και άλλοι.

Η δράση λαμβάνει χώρα στην Mega-City 1 μια μεγαλούπολη 400 εκατομμυρίων κατοίκων όπου η εγκληματικότητα είναι σε πολύ υψηλό ποσοστό. Ο νόμος εφαρμόζεται και επιβάλλεται από μια ελίτ μονάδα αστυνομικών, τους Δικαστές οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι να δικάζουν και να εκτελούν ταυτόχρονα όπου χρειάζεται, τους παρανόμους. Η ανάγκη για την ύπαρξη των Δικαστών δημιουργήθηκε μετά τον μεγάλο Ατομικό Πόλεμο όπου η Mega-City 1 ήταν από τις λίγες πόλεις που δεν καταστράφηκαν. Το χάος και η αναρχία όμως ήταν τα κύρια φαινόμενα μετά την καταστροφή και έτσι οι Δικαστές πήραν την εξουσία από την κυβέρνηση που είχε διαλυθεί και ήταν ανίκανη να ελέγξει την πόλη.

Ο Judge Joseph Dredd γεννήθηκε σαν κλώνος από το DNA ενός από τους πρώτους Δικαστές τον Chief Judge Fargo, το 2066. Με την τεχνολογία αναπτύχθηκε γρήγορα μέχρι 5 χρονών και μετά φοίτησε μαζί με άλλους υποψήφιους Δικαστές στην Academy of Law. Αποφοίτησε δεύτερος το 2079 και αμέσως βγήκε στους δρόμους της Mega-City 1. Έτσι και κάτω από αυτές τις συνθήκες ξεκίνησε την πολυετή καριέρα του.

Ο εξοπλισμός του Judge Dredd, όπως και όλων των Δικαστών είναι μοναδικός. Όλοι οι Δικαστές έχουν το δικό τους όπλο, Lawgiver, όπου αναγνωρίζει μόνο το DNA του ιδιοκτήτη του και έχει 6 διαφορετικού τύπου πυρομαχικά. Όλοι οδηγούν το Lawmaster, μια μεγάλη μηχανή που έχει τεχνητή νοημοσύνη, τελευταίας τεχνολογίας βαρύ οπλισμό και ότι άλλο χρειάζονται για να μπορούν να επιβάλλουν το νόμο στην βίαιη Mega-City 1. Φορούν μια ελαφριά, ευκίνητη, αλλά πολύ ανθεκτική στολή και κράνος με όλα τα απαραίτητα για επιβίωση ακόμα και σε πυρηνική καταστροφή.

Ένα από τα χαρακτηριστικά του Judge Dredd είναι το, αλλά Dirty Harry, στραβό σαγόνι του, που δηλώνει τον πάντα τον θυμωμένο και επιβλητικό χαρακτήρα του. Μπορεί με μια ματιά να αναγνωρίσει τον παράνομο μέσα στο πλήθος. Δεν υποκύπτει σε κανένα συναίσθημα και σχεδόν ποτέ δεν χαμογελάει. Ακόμα και σε επιτυχείς αποστολές θα βρει κάτι να υποδείξει. Είναι φόβος και τρόμος όλων των παρανόμων αλλά και πολλές φορές στόχος δολοφονικών επιθέσεων. Πάντα εφαρμόζει κατά γράμμα τον νόμο και όλες του οι πράξεις δηλώνουν την αφοσίωσή του στο σύστημα των Δικαστών.

Κάτι που δεν έχει αποκαλύψει όμως ποτέ είναι το πρόσωπό του. Το κράνος του δεν το έχει βγάλει σχεδόν ποτέ όλα αυτά τα χρόνια και οι 2-3 φορές που έχει γίνει αυτό, έχει καλυφτεί επίτηδες από τους σχεδιαστές με σκιά ή με επιδέσμους όταν είχε τραυματιστεί. Είναι κάτι που ξεκίνησε σαν άγραφος νόμος, όμως στη συνέχεια έγινε κανόνας τον οποίο έχουν τηρήσει όλοι όσοι έχουν γράψει ή σχεδιάσει τον Judge Dredd. Σύμφωνα με τον John Wagner αυτό έγινε για να δείξει ότι η Δικαιοσύνη είναι απρόσωπη, όπως ο Dredd με το να μη βγάζει σε εμάς το κράνος του.

Οι ιστορίες του συνεχίζονταν πάντα σε ζωντανό χρόνο έτσι ώστε ο Judge Dredd να γερνάει πραγματικά με το κόμικ και έτσι να τον γνωρίζουμε σε όλα τα στάδια της ηλικίας του. Η πρώτη ιστορία εκδόθηκε το 1977 και η χρονολογία στο κόμικ ήταν 2099. Έτσι έως και σήμερα το 2012 η χρονολογία είναι 2134. Έχοντας πάνω από 50 χρόνια υπηρεσίας και όντας 70 και άνω χρονών ο Judge Dredd είναι πιο κοντά στους αναγνώστες του, που ακολουθούν από παλιά τις περιπέτειές του. Όπως είχε πει και παλιότερα ένας εκδότης του περιοδικού, ο Alan McKenzie “ο Dredd γερνάει κάθε χρόνο και είναι πιο ανθρώπινος από πολλούς κόμικ ήρωες σαν τον Spiderman που είναι φοιτητής πανεπιστημίου πάνω από 30 χρόνια.”

Έχει μεταφερθεί 2 φορές μέχρι στιγμής στον κινηματογράφο. Το Judge Dredd του 1995 και το Dredd του 2012. Στο πρώτο ο Sylvester Stallone σαν Judge Dredd, παραβίασε τον «κανόνα», έβγαλε από νωρίς το κράνος του για να τον βλέπουμε και πρωταγωνίστησε σε ένα φτωχό σε σενάριο, ηθοποιία και διαλόγους φίλμ που άξιζαν πολύ λίγα πράγματα. Μηχανές που πετάνε και φιλάκι με την πρωταγωνίστρια στο τέλος δεν έχει στον κόσμο του Dredd! Αντιθέτως στο Dredd 2012 είχε αποδοθεί αρκετά καλά η βία, η αναρχία, ο φόβος που επικρατούσε στο κόμικ. Ο Judge Dredd ήταν θυμωμένος, τσαντίλας, έδινε λύσεις και σε έβαζε στο κλίμα της Mega-City 1. Συνιστάται σε φαν του κόμικ και ελπίζουμε σε συνέχεια.

 Τελειώνοντας ο Judge Dredd είναι όντως αντιήρωας. Υπάρχουν φορές που η επιβολή του νόμου που εφαρμόζει βρίσκει αντίθετο πολλούς αναγνώστες. Η βία χρησιμοποιείται σχεδόν πάντα, οι παρανομίες δεν σταματούν ποτέ, οι αθώοι πολλές φορές την πληρώνουν και ο τρόπος ζωής και επιβίωσης στη Mega-City 1 δεν βελτιώνονται. Αυτό είναι όμως που το κάνει διαφορετικό και υπογραμμίζει την επιτυχία του τόσα χρόνια. Δεν διαδραματίζεται σε μια ουτοπία σούπερ ηρώων αλλά σε ένα, όχι τόσο μακρινό μας, μέλλον που σε τρομάζει και σε κάνει να αναρωτιέσαι πως ένα κόμικ που ξεκίνησε το 1977 έβλεπε τόσο μπροστά για την εποχή του.

Διαβάστε περισσότερα »