Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Dark Horse Comics. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Dark Horse Comics. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

R.I.P.D (2013)

Μια από τις  κινηματογραφικές μεταφορές κόμικ  που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2013 είναι το R.I.P.D ( Rest In Peace Department). Για την ακρίβεια βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 19 Ιουλίου. Η ταινία είναι βασισμένη στο  ομώνυμο κόμικ  του Καναδού  Peter M. Lenkov που κυκλοφόρησε απο την Dark Horse Comics. Ο Lenkov  είναι περισσότερο γνωστός  για   τηλεοπτικές σεναριακές δουλειές που έχει κάνει  και όχι για  σενάρια κόμικ. Δουλειές όπως τα : Hawaii Five -0 (reboot του 2010) , CSI -NY, και 24.  Διανεμήθηκε απο την Universal Pictures και τα Studio - εταιρείες που συνεργάστηκαν για την δημιουργία της ήταν τα : original film, Relativity Media, Dark Horse Entertainment.
 Σκηνοθέτης δυστυχώς ήταν ο Robert Schwentke. Το βιογραφικό του έχει να επιδείξει λίγες ταινίες. Νομίζω πως αυτή που ξεχωρίζει είναι άλλη μια μεταφορά κόμικ, το RED του 2010. Για αυτή την ταινία θα μιλήσουμε κάποια στιγμή στο μέλλον. Χρησιμοποίησα παραπάνω την λέξη δυστυχώς γιατί πραγματικά μέσα στα 96 λεπτά που διαρκεί η ταινία, έχασα τον ενθουσιασμό που είχα πριν αρχίσω την προβολή της. Όπως και το ενδιαφέρον να την δω ολόκληρη αν και το έκανα αλλά μου έμοιαζε πλέον με αγγαρεία. Ίσως είναι μια απο τις πιο φλύαρες ταινίες που έχω παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια. Κρίμα γιατί σεναριακά υπάρχουν κάποια πολύ καλά στοιχεία που όμως κατά την γνώμη μου χάθηκαν  μέσα στον αχταρμά που κατάφερε τελικά να αποτυπώσει ο σκηνοθέτης. Αλλά ας πιάσουμε  τα πράγματα απο την αρχή. Ας ξαναγυρίσουμε απο το 7 - κινηματογράφος,  στο 9 -κόμικς, έτσι ώστε να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη άποψη.

Το κόμικ  κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1999. Σχεδιαστικά θα έλεγα πως η ατμόσφαιρα του στο σύνολο της υποστηρίζει  μόνο εν μέρη το περιεχόμενο του. Οι φιγούρες αρκετές φορές έχουν ένα καρτουνίστικο ύφος που  μάλλον παραπέμπει σε μικρότερες ηλικίες και δεν καταφέρνει να δώσει την απαιτούμενη ώθηση στην καλή ιδέα του σεναρίου. Πολύ φως και πολύ χρώμα για ένα story που πραγματεύεται νεκρούς, προδοσίες και ψυχές... Δεν μειώνω την δουλειά των Lucas Marangon, Randy Emberlin, και  Dave Nestelle αλλά θεωρώ πως κάποια άλλη  δημιουργική ομάδα με διαφορετική προσέγγιση,  ίσως να είχε πολύ καλύτερο αποτέλεσμα για αυτό το project.  To story αφορά το τμήμα R.I.P.D. Εκεί όπου υπηρετούν πεθαμένοι αστυνομικοί κάτω απο το μεγάλο αφεντικό που δεν είναι άλλο απο τον παράδεισο - θεό. Στόχος τους είναι να περιπολούν την μεταθανάτια ζωή  και να επαναφέρουν σε τάξη όσους πεθαμένους δεν αποδέχονται την τελική τους κρίση. Πιασιάρικη ιδέα μεταφυσικού περιεχομένου,  που όμως μπαίνει σε δεύτερη μοίρα με την συμμετοχή του έντονου στοιχείου της κωμωδίας. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος κατά την γνώμη μου που αυτός ο τίτλος δεν κατάφερε ποτέ να γίνει massive. Είναι καλή δουλειά αλλά δεν  προσεγγίζει το θέμα της με την απαιτούμενη σοβαρότητα. Βασικός ήρωας είναι ο Nick Walker ο οποίος σκοτώνεται απο τον συνάδελφο του. Τον πλαισιώνει ο καλοδουλεμένος χαρακτήρας του σερίφη της Άγριας Δύσης,  Roychephus ''Roy'' Pulsipher., o οποίος δολοφονείται και αυτός απο τον συνεργάτη του. 

Σε γενικότερα πλαίσια δεν υπάρχουν τρανταχτές σεναριακές διαφορές μεταξύ του κόμικ και της ταινίας.Εκτός απο κάποια ονόματα και στο  ότι στο κόμικ,   το  μεγάλο όπλο που αναφέρετε  είναι το sword of archangel Michael  αντι για  the staff of Jericho που βλέπουμε στην ταινία.  Όμως ακόμα και αν δεν υπάρχει μεγάλη απόκλιση μεταξύ τους, η ταινία υποστηρίζει μόνο ένα  κινηματογραφικό και αποτυχημένο θα έλεγα,   μοτίβο χολιγουντιανής διασκέδασης,  μέτριας αισθητικής. Ο κόμικ χαρακτήρας της είναι αλλοιωμένος και πολλές φορές απουσιάζει.  Με άλλα λόγια μιλάμε για μια λάθος κινηματογραφική μεταφορά. 


Αυτός που καρπώνεται αυτή την αποτυχία δεν είναι άλλος απο τον σκηνοθέτη.  Ο Schwentke για εμένα έκανε δυο μεγάλα λάθη. Ανέγνωσε και μετέφρασε το κόμικ   πρώτον επιδερμικά  και δεύτερον δεν κατέληξε ποτέ στο τι είδους ταινία ήθελε να κάνει. Υπάρχουν στοιχεία adventure, supernatural, soft horror, sci- fi, comedy, χωρίς να υπάρχει χημεία μεταξύ τους. Δεν νομίζω πως θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει μια τέτοια επιτυχημένη κινηματογραφική μαγιά. Το ένα καβαλάει το άλλο και το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που έχει λίγο απο όλα χωρίς στην ουσία να περιέχει τίποτα. Η κινηματογραφική του γλώσσα - χρήση των μηχανών λήψης, είναι καλή αλλά δεν καταφέρνει να μιλήσει  ξεκάθαρα στον θεατή. Αν και προσπάθησε με κάθε τρόπο να τον εντυπωσιάσει.  Δεν υπάρχει κάποιο  ξεχωριστό προσωπικό ύφος η κάτι που να δηλώνει την τέχνη του. Αν δεν φαίνεται κάπου η δουλειά του καπετάνιου, όσο ακριβό και αν είναι το καράβι δεν θα πάει και πολύ μακριά. Η αισθητική της εικόνας και η φωτογραφία της ταινίας υποστηρίζει το παρμένο απο κόμικ θέμα της αλλά δεν καταφέρνει να ισορροπήσει τις άσχημες αντιθέσεις. Τα ειδικά εφέ είναι πολλά και ακριβά. Κάποια είναι επιτυχημένα και κάποια όχι. Λάθος του που εστίασε πάνω τους και τα λειτούργησε ως αιχμή του δόρατος. Τα ειδικά εφέ υποστηρίζουν, δεν  πρωταγωνιστούν. 
 Αυτό βέβαια η Αμερικανική βιομηχανία κινηματογράφου  γενικότερα το έχει ξεχάσει τελείως....
Έκαψε άδικα ένα απο τα πιο καλά χαρτιά του. Πολύ εφέ, πολύ κακό για το τίποτα..


Για να μην μακρηγορήσω θα πω ότι τελικά δημιούργησε  απλά μια συμπαθητική ταινία. Μια pop corn movie που περνάς ευχάριστα την ώρα σου και μετά απο δυο μέρες την έχεις ξεχάσει  τελείως. Ίσως  όμως αυτός να ήταν και ο στόχος του σκηνοθέτη και της παραγωγής. Για αυτό και πήραν την θεματολογία ενός κόμικ τώρα που έχουν πέραση  και ετοίμασαν ένα προϊόν μιας χρήσης  προς τέρψη της μάζας, έτσι ώστε να βγάλουν γρήγορο χρήμα. Το κοινό όμως δεν είναι πάντα τόσο χειραγωγήσιμο όσο νομίζουν.
 
Βασικός πρωταγωνιστής είναι ο Ryan Reynolds. Για μια ακόμα φορά καταφέρνει να παίξει ακριβώς τον ίδιο ρόλο όπως και σε πολλές άλλες ταινίες που έχει πάρει μέρος. Αυτός δεν είναι άλλος απο την persona του που την προσαρμόζει στις απαιτήσεις κάθε ρόλου. Και ο Johnie Depp το κάνει αυτό αλλά το κάνει με επιτυχία αρκετές φορές. Ο Reynolds απλά προσπαθεί να το κάνει χωρίς βέβαια να τα καταφέρνει. Για αυτό και δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος του βασικού ρόλου επάξια. Η παρουσία - ερμηνεία του στο film συμβάλει στο μέγιστο στην μετριότητα του.

Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με την απόδοση του συμπρωταγωνιστή του Jeff Bridges .  Ο βετεράνος πια Bridges, πετυχαίνει όχι μόνο να παρουσιάσει τα χαρακτηριστικά του ρόλου του αλλά και να τα αναδείξει. Στρέφει όλα τα βλέμματα πάνω του και σε αρκετές σκηνές μετατρέπει τον ρόλο του σε highlight. Παίζει καλά και όχι του τύπου '' ο μονόφθαλμος ξεχωρίζει ανάμεσα στους τυφλούς''. Είναι ηθοποιός πιο παλιάς σχολής με πολύ παραπάνω εμπειρία άλλωστε.
Σίγουρα ξεχωρίζει απο όλο το cast με διαφορά. Κλείνοντας το θέμα του cast θα αναφερθώ και στον Kevin Bacon που έχει αναλάβει τον ρόλο του κακού της υπόθεσης. Τον έχουμε ξαναδεί  στο παρελθόν σε ρόλο evil dude. Έχει αποδείξει πως τα καταφέρνει. Σε αυτή την ταινία προσπαθεί, βάζει τα δυνατά του αλλά δεν καταφέρνει να φανεί ιδιαίτερα. Νομίζω όμως πως φταίει   ρόλος του για αυτό και όχι τόσο ο ίδιος. Σίγουρα ο χαρακτήρας του Bobby Hayes δεν εμπεριέχει και τόσα πολλά στοιχεία για να καταφέρει να τα ανασύρει και να τα αποτυπώσει, όπως για παράδειγμα ο ρόλος του στο X-MEN first class.
 
 Nα ξεκαθαρίσω πως δεν εθελοτυφλώ σχετικά με τα θετικά στοιχεία της ταινίας .Τονίζω απλά πως η ζυγαριά γέρνει προς τα αρνητικά. Δεν την θάβω για να την θάψω. Για αυτό και προσπαθώ να την αναλύσω σε βάθος και να   επιχειρηματολογήσω γιατί δεν μου άρεσε.  Δεν είμαι κατά των pop corn movie αλλά ακόμα και σε αυτή την κατηγορία το R.I.P.D  δεν καταφέρνει να τοποθετηθεί σε υψηλή θέση.  Δεν νομίζω πως είχε τίποτα ιδιαίτερο, ούτε κάτι πρωτότυπο. Για κανένα λόγο δεν γίνεται σημείο αναφοράς.  Μην μου πείτε πως δεν σας παρέπεμψε  απευθείας συνειρμικά σε ταινίες τύπου  Men in Black.
Βέβαια περί ορέξεως κολοκυθόπιτα  δεν λένε ; Το γούστο και η αισθητική του καθενός διαφέρει.
 Για αυτό και ο μόνος παράγοντας που ορίζει αντικειμενικά  την επιτυχία μιας ταινίας είναι τα οικονομικά νούμερα.

Το κοινό νομίζω είχε την ίδια γνώμη με την δική μου τελικά αφού το συνολικό κόστος της ταινίας ήταν 130 εκατομμύρια δολάρια και κατάφερε να εισπράξει μόνο 75 εκατομμύρια και κάτι.... Box office bomb χωρίς καμία αμφιβολία.. Παράλληλα οι κριτικές που πήρε  την ονομάζουν ως μια απο τις χειρότερες κόμικ μεταφορές.

Ξεχάστε τι λέω εγώ και αν θέλετε δείτε την για να βγάλετε την δική σας άποψη. Στην τελική όπως προανέφερα θα περάσετε ευχάριστα τον χρόνο σας. Νομίζω όμως πως ο χρόνος σας θα ήταν πιο δημιουργικός αν διαβάζατε το κόμικ, παίζατε το video game ( R.I.P.D The Game) που έχει κυκλοφορήσει απο τον Ιούλιο που μας πέρασε ή  αν παρακολουθούσατε το animated prequel short film που αποτελεί κομμάτι του promo της ταινίας. Mπορείτε να το δείτε στο youtube.

























Mε κάθε λεπτό που περνάει χάνεται το ενδιαφέρον, η πρωτοτυπία και
Διαβάστε περισσότερα »

King Conan : The Hour Of The Dragon

"Know, O Prince, that between the years when the oceans drank Atlantis and the gleaming cities,and the years of the rise of the sons of Aryas, there was an age undreamed of when shining kingdoms lay spread across the world like blue mantles beneath the stars.But the proudest kingdom in the world was Aquilonia,reigning supreme in the dreaming west.Hither came Conan the Cimmerian; black-haired, sullen eyed,sword in hand,a thief,a reaver,a slayer; with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jewelled thrones of the earth under his sandaled feet."
"Γνώρισε,Ω Πρίγκιπα,οτι ανάμεσα στα χρόνια που οι Ωκεανοί έπνιξαν την Ατλαντίδα και τις λαμπερές πόλεις,και τα χρόνια της ανόδου των Υιών του Αρείου,υπήρξε μια επόχη πέρα απο κάθε όνειρο  όπου αστραφτερά βασίλεια απλώνονταν επάνω στον κόσμο σαν γαλάζιοι μανδύες κάτω απο τα αστέρια.Αλλά το πιο περήφανο βασίλειο όλου του κόσμου ήταν η Ακιλόνια, κυριαρχώντας παντοδύναμη την ονειρεμένη δύση.Τότε ήρθε ο Κόναν ο Κιμμέριος*.μαύρα μαλλιά,βλοσυρά μάτια,σπαθί στο χέρι,κλέφτης,αρπαγέας,φονιάς,με γιγάντιες μελαγχολίες και γιγάντιες ευθυμίες,να πατήσει τους διαμαντοστόλιστους θρόνους της Γης κάτω απ'τα σανδαλωμένα πόδια του.

*Cimmerian-Σιμμέριαν = Σιμμέριος


Ποιος άπιστος μα τον Κρόμ δεν έχει διαβάσει ή ακούσει εν μέρη αυτή την εισαγωγή απ'τα χρονικά της Νεμέδιας?!Με μεγάλη μου λύπη σήμερα υπάρχουν πολλοί...Νεότερες γενιές φυσικά αλλά σίγουρα οι άνω τον 25-30 γνωρίζουν πολύ καλά τον Κόναν,τον βάρβαρο που τον προηγούμενο αιώνα αποτέλεσε για πολλούς σύμβολο ηρωισμού και μεγάλωσε γενιές μέσα απ'τις επικές του περιπέτειες,αποτελώντας μια απ'τις μεγαλύτερες πηγές έμπνευσης για τους μετέπειτα συγγραφείς,παραμυθάδες και γενικά λάτρεις τις επικής φαντασίας ένας  εκ των οποίων ήταν και ο J.R.R.Tolkiin.
Δεν θα αναλύσω όμως το μεγαλείο αυτού του ήρωα ούτε τον δημιουργό του, Robert E.Howard ,αλλά την εξαιρετική καινούρια σειρά της Dark Horse,King Conan η οποία κυκλοφόρησε τον Μάιο και μεταφέρει ίσως την καλύτερη ιστορία του Κιμμέριου εκδιδόμενη το 1935 και είναι μια απ΄τις  μοναδικές νουβέλες που έγραψε ο Howard για τον πολυαγαπημένο βάρβαρο.Η ιστορία θα ολοκληρωθεί σε δώδεκα τεύχη χωρισμένα σε 2 "κεφάλαια" που αποτελούνται από 6 τεύχη το καθένα.Αυτή την στιγμή βρισκόμαστε στο τεύχος 5 του "King Conan:The Hour Of The Dragon" το οποίο θα ακολουθήσει το King Conan: The Conqueror με άλλα 6 τεύχη.

Όσο και αν λατρεύω τον Κόναν και θεωρώ τον εαυτό μου μεγάλο fan του ήρωα μεγαλώνοντας και εγώ με τις εκδόσεις ΜΑΜΟΥΘ και τα παλιά κόμικ και διαβάζοντας μετέπειτα τις ιστορίες του απ'τα βιβλία του Howard ομολογώ ότι δεν ασχολήθηκα καθόλου με τις μετα-2000 κόμικ εκδόσεις του ήρωα.Λίγο το ότι ασχολούμουν περισσότερο με Ιαπωνία,λίγο to ότι δεν μου άρεσε και τόσο το "εκμοντερνισμένο" σχέδιο της Dark Horse λίγο τα φανταχτερά χρώματα,ήταν μια μετάβαση που δεν μου πολυ-άρεσε και έτσι δεν ασχολήθηκα καθόλου με τον Κιμμέριο.Μέχρι που ξεφύλλισα τον συγκεκριμένο τίτλο.Δεν θα κάνω τούμπες και κωλοτούμπες γιατί εξακολουθούν να μην μου αρέσουν άλλοι τίτλοι του Conan απ'την Dark Horse αλλά εδώ υπήρχε το κάτι διαφορετικό.Το σχέδιο αν και "μοντέρνο" με αρκετούς χρωματισμούς είχε ένα "κάτι" απ'το παρελθόν.Αυτό το μουντό και κάπως επιβλητικό συναίσθημα,ανακατεμένο με μια "ιδέα" απ'το σήμερα.Ήταν για εμένα η τέλεια αναλογία,αυτή που ανάστησε έναν απ'τους αγαπημένους μου ήρωες και με έκανε να έχω ακόμα ελπίδες για ακόμα καλύτερη συνέχεια.Η συνεργασία Timothy Truman(σενάριο,γνωστός και για τις δουλειές του στα Jonah Hex, Turok dinosaur hunter και Star wars),Tomas Giorello (σχέδιο) και Jose Villarrubia (xρώμα) είναι καταπληκτική.Η μεταφορά της νουβέλας είναι αρκετά καλή χωρίς να κουράζει ενώ το σχέδιο συμβαδίζει τόσο όμορφα ζωντανεύοντας την σκοτεινή Υβοριανή εποχή και τον  Κόναν όπως θυμόμουν και αγαπούσα.
Η σειρά αυτή αποτελεί  must για την συλλογή  κάθε true fan  του Κιμμέριου...ο Crom εγκρίνει.
"till next time!!

Τι καλύτερο για κλείσιμο απο αυτό...

    
Διαβάστε περισσότερα »

The Mask (1994)

Το The Mask  είναι μια Super hero fantasy comedy που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 29 Ιουλίου του 1994. Ειναι μια ταινία βασισμένη στην ομώνυμη σειρά  κόμικ της Dark Horse Comics, που δημιουργήθηκε από τον σεναριογράφο John Arcudi και τον σχεδιαστή  Doug Mahnke, πάνω σε μια ιδέα του εκδότη Mike Richardson. Παραγωγοί ήταν η Dark Horse Entertainment και η New Line Cinema. Σκηνοθέτης ήταν ο Chuck Russel γνωστός για τις ταινίες : A Nightmare on Elm Street 3 - Dream warriors, The Blob, The Eraser, The Scorpion King, Collateral αλλά και για την σκηνοθεσία του σε αρκετά επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς Fringe.
Ο Russel κατάφερε να αποδώσει με  μεγάλη επιτυχία σε εικόνα τις περιπέτειες του Stanley Ipskiss (βασικού ήρωα του κόμικ), και να τις κάνει προσιτές σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό από αυτό που διάβαζε το κόμικ. Τα πλάνα του είναι απλά και κατανοητά. Η ροή της ιστορίας είναι ξεκάθαρη και ο τρόπος που την παρουσιάζει αν και απλοϊκός δεν ενοχλεί τον θεατή γιατί είναι ολότελα κομίστικος- άλλωστε βλέπεις μια κόμικ μεταφορά. Η αισθητική της εικόνας με τους έντονους χρωματισμούς -ειδικά όταν ο ήρωας φοράει την μάσκα, ταιριάζει γάντι με την pop κουλτούρα που χαρακτηρίζει το κόμικ. Όπως επίσης και η ατμόσφαιρα που αποπνέει η ταινία, είναι πολύ κοντά με αυτή των χάρτινων σελίδων. Η χρήση των ειδικών εφέ είναι πανέξυπνη. Τόσο όσο ακριβώς χρειάζεται. Ενώ η απόδοση τους  ήταν τρομερή για την εποχή. Η ταινία ήταν υποψήφια και για το βραβείο των ειδικών εφέ στα 67 βραβεία Oscar αλλά έχασε από το Forrest Gump.


Η πιο έξυπνη όμως κίνηση του Russel ήταν η ελευθερία που έδωσε στον βασικό πρωταγωνιστή Jim Carrey , να αυτοσχεδιάζει και να προσθέτει δικά του στοιχεία στον ήρωα. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν τεράστια επιτυχία και ο Carrey μετά από αυτή την ταινία ανέβηκε στο επίπεδο των μεγάλων Star του Hollywood. Κέρδισε και μια υποψηφιότητα για χρυσή σφαίρα αν δεν κάνω λάθος. Αυτή του η ερμηνεία πάντως είναι μια από τις καλύτερες της καριέρας του. Γεμάτη σουρεαλιστικούς θεατρινισμούς και γκροτέσκο στοιχεία. Η καλύτερη επιλογή ηθοποιού για αυτό το ρόλο. Το cast που αξίζει να αναφέρω, συμπληρώνει η Cameron Diaz  ως  η ωραία της υπόθεσης .Κατάφερε να πετύχει αυτό που έπρεπε. Μετά από αυτό τον ρόλο που δεν την ήξερε σχεδόν κανείς, άρχισε να παίρνει ρόλους ως η πρώτη κυρία - πρωταγωνίστρια.
Η μεγαλύτερη και κυριότερη διαφορά που έχει το κόμικ από την ταινία είναι η απουσία της βίας. Το κόμικ που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1985, έχει εμπνευστεί από ένα συνδυασμό άλλων χαρακτήρων όπως του Joker , του Creeper και του Mr Hyde.  Για αυτό και στις αρχικές ιστορίες της σειράς όποιος φόραγε την μάσκα γινόταν επικίνδυνος και αποκτούσε άκρως βίαιες διαθέσεις ακόμα και  αν αυτό δεν ήταν  στο χαρακτήρα του. Έτσι κέρδισε και τον χαρακτηρισμό underground σειρά. Μπορεί να μην έχει τόσο αίμα και θάνατο αλλά έχει  πολλές σκληρές σκηνές. Στην ταινία αυτός που φοράει την μάσκα αποκτάει την ικανότητα να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα όπως αυτός ορίζει όπως και στο κόμικ, αλλά η μάσκα είναι τόσο επικίνδυνη όσο αυτός που την φοράει.
Η ταινία ήταν μια επιτυχία ακόμα και αν το κοιτάξεις ρεαλιστικά, δηλαδή με νούμερα. Οι εισπράξεις ξεπέρασαν τα 350 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και  αποκόμισε αρκετά θετικά σχόλια από κριτικούς. Αλλά και σε ότι αφορά την δημοτικότητα της προς το κοινό, ακόμα και στις μέρες είναι αρκετά αγαπητή, ειδικά στα μικρά παιδιά.
Για μένα είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες κινηματογραφικές μεταφορές της δεκαετίας του 90 αλλά και μια ταινία που την βλέπω ευχάριστα ακόμα και σήμερα.
 

Διαβάστε περισσότερα »

Marshal Law

Άλλος ένας εκκεντρικός χαρακτήρας που γεννήθηκε στις σελίδες των αγγλικών κόμικ είναι ο Marshal Law. Δημιουργοί του στο σενάριο ο Pat Mills και στο σχέδιο ο Kevin O'Neil. Κυκλοφόρησε από την Epic Comics το 1987 σαν σειρά 6 τευχών.
Η απροσδόκητη επιτυχία του, οδήγησε και σε άλλες κυκλοφορίες, εκτός από την Epic Comics, με την Apocalypse Comics και την Dark Horse Comics, περισσότερο με one-shot τεύχη.
 
Κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Joe Gilmore/Marshal Law, κυβερνητικός πράκτορας, βετεράνος του "The Zone", πολέμου της Νόριας Αμερικής που είχαν εμπλακεί και οι Η.Π.Α. Η κυβέρνηση είχε αλλάξει γενετικά όσους στρατιώτες είχαν σταλθεί στον πόλεμο αυτό και τους είχε μετατρέψει σε super soldiers.
Βάζοντας τους βιο-ηλεκτρονικά τσιπ τους έδωσε την ικανότητα να μην νιώθουν καθόλου πόνο, διώνχοντάς τους όμως και άλλα συναισθήματα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να έχουν την ανάγκη να προκαλέσουν πόνο σε άλλους, κάνοντάς τους φονικές μηχανές.
Οι περισσότεροι μετά τον πόλεμο τρελάθηκαν από την έλειψη συναισθημάτων και δεν μπόρεσαν να συγκτατούν την οργή τους. Ο Joe Gilmore ανήκε στην ελίτ ομάδα The Screaming Eagles και ήταν από τους λίγους που επέστρεψαν σώοι από τον πόλεμο.
Η πόλη του San Francisco κατά την διάρκεια του πολέμου καταστράφημε από έναν μεγάλο σεισμό που ονομάστηκε "The Big One" και από τα θεμέλιά της χτίστηκε η San Futuro.
Γυρνώντας ο Joe ανακάλυψε ότι η γενετική είχε επιτρέψει σε όποιον ήθελε να αποκτά σούπερ δυνάμεις, αυξάνοντας έτσι τον αριθμό των ηπερ-ηρώων στην πόλη. Δεν μπορούσαν όμως όλοι να τις κοντρολάρουν όπως θα έπρεπε, με αποτέλεσμα να αυξηθει η εγκληματικότητα από την αλόγιστη χρήση υπερδυνάμεων.
Έτσι ο Joe Gilmore έγινε ο Marshal Law, ένας εκδικητής που θα έβαζε σε τάξη όποιον σούπερ-ήρωα "ξέφευγε" προς το κακό. Αυτό είναι κάτι που το απολαμβάνει γιατί απεχθάνεται τους σούπερ-ήρωες, καλούς ή κακούς. Φορώντας kinky ελαστικά μαύρα δερμάτινα και κρατώντας τεράστια όπλα, έχει μια ιδιαίτερη εμφάνιση σαν εκδικητής σούπερ-ηρώων.
Η βάση του είναι ένα παλιό αστυνομικό τμήμα που βρίσκεται στα υπόγεια του San Futuro, στα χαλάσματα της παλιάς πόλης. Σύντροφοί του είναι ο Danny, που αν και είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, είναι αυτός που χειρίζεται το κεντρικό κομπιούτερ στην βάση του και ο Kiloton ένας μυώδης ήρωας που συνοδεύει τον Marshal Law στις αποστολές του και βοηθά στις πιο απαιτιτικές καταστάσεις.
Σαν Joe Gilmore ζει μια απλή ζωή και έχει κοπέλα την Lynn Evans μια νεαρή δημοσιογράφο και φεμινίστρια που την γνώρισε όταν ο μεγάλος σεισμός γκρέμισε τον τοίχο που χώριζε τα διαμερίσματά τους. Η Lynn δεν γνωρίζει την μυστική ταυτότητα του Joe, μισεί τους σούπερ-ήρωες και ιδιαιτέρως τον Marshal Law που τον αποκαλεί "φασιστικό γκέι γουρούνι".
Οι περιπέτειες του Marshal Law δείχνουν πως πρέπει να είναι ένα κόμικ με αντιήρωες που μισούν τους υπερ-ήρωες που τα υπόλοιπα περιοδικά εξυμνούν. Σοκάρει με το αναρχικό σχεδιό του, αφού η βία, το γυμνό, ο θάνατος και το μαύρο χιούμορ είναι σε κάθε καρέ του.
Κυκλοφόρησε σε μια περίοδο που το Dark Knight Returns και το Watchmen έκαναν περισσότερη επιτυχία, έχοντας πάνω κάτω την ίδια λογική. Σουπερ-ήρωες σε σύνταξη, αποτυχημένους με αληθινά προβλήματα να μην μπορούν να τα βγάζουν πέρα. Δεν μπορώ να τα συγκρίνω με το Marshal Law, αλλά ο Pat Mills και ο Kevin O’Neill αναγνωρίζω ότι πήγαν το θέμα με τους ήρωες ακόμα παρα πέρα.
Έχοντας εμφανής αναφορές και σεναριακά αλλά και σχεδιαστικά στους γνωστούς ήρωες της Marvel και της Dc, τους διακωμωδούν και την καλύτερη περίπτωση τους απομυθοποιούν με αστείο, σαρκαστικό και αναρχικό τρόπο.
Αν το πάρεις στα σοβαρά μπορεί να σε ενοχλήσει η extreme σάτυρα που κάνει στους αγαπημένους "καλούς" των κόμικ. Αν το δεις με πιο ανοιχτό μυαλό μπορεί και να το ευχαριστηθείς.
Όποιος θέλει να μπεί στον παλαβό κόσμο του Marshal Law και να του δώσει μια ευκαιρία, αξίζει να ψάξει τα παρακάτω:
Marshal Law #1-6 (Epic Comics) 1987-88
Marshal Law Takes Manhattan (Epic Comics) 1989
Marshal Law - Kingdom of the Blind (Apocalypse Comics) 1990
Marshal Law - The Hateful Dead (Apocalypse Comics) 1991
Marshal Law - Super Babylon (Dark Horse) 1992
Marshal Law Vs Pinhead-Law in Hell (Epic Comics) 1993
Marshal Law - Secret Tribunal (Dark Hors)e 1994
Marshal Law/Savage Dragon  (Image Comics) 1997
Marshal Law/The Mask  (Dark Horse) 1998
Διαβάστε περισσότερα »